Rittersprung in Ouren

Een roofridder was bovenalles verliefd op de vrouw van de ridder van Ouren. Zijn besluit stond vast, de geliefde van Ouren behoort jou, en een vluchtplan werd uitgewerkt. Om een eventuele achervolging te voorkomen werd het paard nieuw beslagen, maar de hoefijzers werden gedraaid, zodat het achtergebleven spoor in te tegenovergestelde richting leidde.

Zoals op een afgesproken, troffen zich de ridder en de genadigde van Ouren in de schemering aan de voet van de burcht. Hij tide zijn geliefde op het paard, en spoedde weg. De vlucht wird bemerkt, en de achtervolging begonnen. Men hoorde duidelijk de rijder met de nieuwe hoefijzers over de stenen en de rotsen vluchten, en omdat op stenen en rotsen zijn hoefijzers geen spoor achterlietten werden ze ingehaald, op de heuvel langs de Our.

Die gevangenschap betekende voor beide een zekere dood. De moedeige ridder gaf zijn paard de sporen, en alle drie stortten in de diepte. Een geweldige sprong van de spits van de rots tot in de Our.


De stroming van de Our zorgde voor een min of meer zachte landing, en ookal brak het trouwde paard zijn benen, in iedergeval waren ruiter en amazone gered.

Nu kann men in de rotsen lezen „feli dei terogamus audi nos“. Dat betekend: Zoon Gods we smeken U verhoor ons.

De ridder beloofde als dank een kapel op deze plek op te richten. Omdat hij zijn behoefte niet hield, werd hij door de bliksem getroffen.

De tegenwoordige weg bestond toen nog niet (men reed door de Our heen en langs het dal – van Stubach tot Ouren stak men zeven maal over).